اثرات درمان پیشگیری کننده از میگرن در کاهش تکرار و شدت حملات میگرن و همینطور افزایش پاسخ حملات حاد میگرن به درمان و بهبود کیفیت زندگی است. شواهد بالینی گسترده، مؤید وجود تحریک پذیری بیش از حد نرون های مرکزی در افراد مبتلا به میگرن است. شواهد بیوشیمیایی (نوروفیزیولوژیک) نمایانگر این نکته می باشد که آزاد سازی و حرکت سروتونین (۵-HT) زمینه ساز حمله میگرن است. اکثر درمان های پیشگیری کننده به درجاتی بر روی علائم سروتوژنیک مرکزی مؤثرند. داروهایی که باعث کاهش تعداد و شدت حملات میگرن می شوند، دارای اثراتی مرکزی به صورت کاهش فعالیت مولدهای میگرنف کاهش تحریک پذیری نرونهای مرکزی، افزایش آستانه برای تنزل فعالیت انتشار یابنده قشری و تشدید سیستم ضددرد مرکزی می باشند. اثرات مرکزی داروهای پیشگیری کننده، یک یا چند مکانیسم زیر را اعمال می کنند: اثرات آنتاگونیسم بر روی ۵-HT2، تنظیم کانال های یونی، تنظیم و تعدیل نوروترانسمیرتهای محیطی و مرکزی، تقویت سیستم مهاری گابا ارژیک و تغییر در متابولیسم اکسیداتیو نرونی. عواملی که در انتخاب داروی پیشگیری کننده مؤثرند به خصوصیات فردی بیمار، میزان تکرار، تناوب و شدت حملات سردرد، ناتوانی بیمار، اثرات آن بر روی کیفیت زندگی فرد، مشکلات همراه سردرد، میزان اثر بخشی داروها، عوارض داروها و نسبت ضرر به منافع مصرف دارو بستگی دارد.

موانع پروفیلاکسی مؤثر


عواملی که مانع از یک پروفیلاکسی می شوندشامل موارد زیر می باشند:

۱) مصرف مکرر و همزمان ضددردها خصوصاً ترکیبی از ضددردهای حاوی کافئین، بوتال بیتال و اپیوئید

۲) مصرف ارگوتامین ها بیش از حد و مصرف بیش از اندازه آگونیست های ۵-HTIB/ID مثل تریپتان ها

۳) مصرف داروهای ضدبارداری خوراکی

۴) داروهای گشاده کننده عروقی (مثل نیتروگلیسرین و نیفدیپین).

دلایلی غیر مؤثر  کردم  درمان پیشگیری از میگرن


دلایلی که درمان پیشگیری از میگرن را غیر مؤثر می نماید شامل موارد زیر می باشند:

۱) تشخیص غیر صحیح

۲)عدم تشخیص مشکلات همراه

۳) دوزاژ غیر کافی دارو

۴) استفاده از داروهای ضددرد ایجاد کننده سردرد ریباند

۵) مدت زمان ناکافی درمان

۶) انتظارات غیر واقعی است.

چون هیچ یک از داروهای پیشگیری کننده میگرن بیشتر از ۶۵-۶۰ درصد مؤثر نیستند، میگرن های مکرر و مزمن به سختی به طول کامل بهبود می یابند، لذا بایستی بیمار از این موضوع اطلاع داشته باشد.

نکات کاربردی در درمان داروئی پیش گیری از میگرن


نکات عملی که بایستی در درمان دارویی پیشگیری کننده از میگرن مد نظر قرار گیرد عبارتند از:

۱) نکته بسیار مهم این است که، درمان پیشگیری کننده با کمترین دوز شروع شده و سپس به تدریج میزان آن افزایش می یابد که دلیل آن تحمل بهتر بیمار نسبت به درمان است. برای شروع بایستی مؤثرترین دارو با کمترین عوارض دارویی را انتخاب کرد. دوزاژ بالا از هر یک از این داروها در روز اول ممکن است سبب عوارض دارویی شده و بیمار را در ادامه درمان دچار تردید کند. چنین حالتی را به خصوص با مصرف آمی تریپتیلین می بینیم. در افراد مبتلا به میگرن نسبت به سایر بیماری ها،  دوزاژ پایین تری از دارو برای پیشگیری مورد نیاز است. به طور مشابهی دوز توپیرامات برای میگرن حدود ۱۰۰ میلی گرم روزانه است، در حالیکه در درمان افراد مبتلا به صرع تا ۴۰۰ میلی گرم یا بیشتر در روز مصرف می شود.

۲) قبل از آنکه داروی مصرفی را در درمان پیشگیری از میگرن غیر مؤثر بدانیم، بایستی داروی مورد استفاده برای درمان با دوز کافی و حداقل به مدت ۳ ماه استفاده شود.

۳) قطع داروها بایستی تدریجی باشد. این موضوع به نحوی در مصرف بتابلوکرها، بلوکه کننده های کانال کلسیمی و مهارکننده های اختصاصی بازجذب سروتونین مصداق دارد. اگر سردرد به خوبی کنترل شود، می توان پس از یک دوره کاهش تدریجی دوزاژ دارو، یک قطع موقت دارویی تجویز کرد. بسیاری از بیماران، پس از این دوران قطع دارو نیز همچنان فارغ از سردرد خواهند بود ویا نیازمند مقدار کمتری از دارو خواهند بود. کاهش دوزاژ مصرف دارو باعث افزایبش میزان منافع دارو نسبت به خطرات مصرف آن می شود (کاهش نسبت خطر به فایده). با این حال تعداد قابل ملاحظه ای از بیماران دچار حملات مکرر میگرن و یا میگرن مزمن ممکن است به مصرف دراز مدت دارو نیاز داشته باشند.

۴) ممکن است در بسیاری از بیماران نیاز به درمان چند دارویی باشد. تداخل دارویی را بایستی در این گونه موارد مد نظر داشت.

مراحل قبل از شروع درمان پیشگیری کننده


مراحل قبل از شروع درمان پیشگیرانه میگرن با تشخیص بیماری های همراه شروع می شود. از جمله این بیماری ها، حملات پانیک، اضطراب و بیماری دو قطبی را می توان نام برد. بایستی ریباند دارویی در مصرف ضددردها، ارگوتامین و آگونیست های ۵-HTID مد نظر باشد. چنین بیمارانی بایستی از داروهای خواب آور (سداتیو)، مخدر (نارکوتیک) و ضددرد (آنالرژیک) سم زدایی شوند. همیشه باید درمان دارویی با اقدامات غیر دارویی همراه شود. از جمله این اقدامات می توان تعدیل رژیم غذایی، کاهش عوامل شعله ور کننده سردرد، فعالیت های ورزشی، تکنیک های مناسب تمدد اعصاب به خصوص مشاوره های رفتاری و بیوفیدبک را نام برد. تغییر نحوه زندگی مانند برنامه خواب منظم و اجتناب از شرایط استرس زای غیر ضروری در زندگی از جمله اقدامات مؤثر در بهبود بیماران است. روش های جلوگیری از بارداری مؤثر برای زنان در معرض حاملگی بسیار مهم است. حتی الامکان در هر مقطع زمانی از یک نوع دارو استفاده شود ولی در مواقعی خاص که در ادامه ذکر خواهد شد، درمان همزمان چند دارویی توصیه می شود.

طول مدت درمان


هیچ قانون مشخصی برای طول مدت درمان وجود ندارد، عموماً درمان پیشگیری از میگرن، حداقل به مدت ۶ ماه تجویز می شود. تفهیم این نکته به بیمار که اثر بخشی درمان پیشگیری کننده پس از چند هفته شروع خواهد شد اهمیت ویژه ای دارد. بسیاری از بیماران دچار میگرن مزمن، نیازمند به درمان پیشگیری کننده مداومند.

تاکی فیلاکسی به درمان پیشگیری کننده

در تجربیات بالینی ایجاد تاکی فیلاکسی در مصرف دراز مدت داروهای پیشگیری کننده یک مشکل عمده محسوب می شود. حتی داروهای بسیار مؤثر مثل متی سرژید، پس از گذشت مدتی از درمان ممکن است ایجاد تاکی فیلاکسی کنند. بنابراین ضروری است که بیماران طی دوره ای از درمان تحت نظر قرار گیرند و در صورت نیاز تغییر دارویی داشته باشند. به طور کلی به علت وجود بهبودی خود به خود میگرن، ارزیابی میزان موفقیت درمان پیشگیری کننده مشکل است. در بعضی بیماران دوره هایی غیر قابل پیش بینی از تشدید علائم وجود دارد و پاسخ به درمان با دارونما (پلاسبو) در این بیماران به میزان زیادی مشاهده شده است.

مسدود کننده های بتا آدرنرژیک

میزان مصرف داروهای بتابلوکر مورد استفاده در میگرن را می توان مشخص کرد. اساس بیولوژیک تأثیرات دارویی این دسته از داروها بر روی میگرن، ایفای نقش آنتاگونیسم ۵-HT2B، کاهش آمپلی تود CNV و مسدود کردن فعالیت نیتریک اکسید است. اثربخشی بالینی بتابلوکرها ارتباطی با توانایی ورود آنها به سیستم عصبی مرکزی، خواص تثبیت کننده غشاء سلولی و مسدود کردن ۵-HT2 ندارد. این دسته داروها به خصوص در بیماران میگرنی که درگیر استرس و یا فشار خون هستند مفید است. خواص ضداضطراب بتابلوکرها بر روی چنین حالات اضطرابی بیمار تأثیر به سزایی دارد. همه بتابلوکرها سبب خستگی، افسردگی، اختلال در حافظه، کاهش میل جنسی در مردان (ایمپوتانس) و هایپوتانسیون ارتوستاتیک می شوند و مصرف آنها در آسم و نارسایی احتقانی قلب ممنوع است. در افراد مبتلا به افسردگی و افراد با انرژی پایین یا کم نیرو نباید از بتابلوکرها استفاده شود. به منظور مقایسه قدرت اثربخشی بالینی و عوارض جانبی بالقوه هر دسته از داروها، ارائه شده است. به طور کلی بتابلوکرها از نظر میزان تأثیر بالینی، جزو داروهای مؤثر محسوب می شوند.

بیشتر بخوانید: پیشگیری از میگرن با مصرف انواع دارو مختلف

 

Post Author: پایگاه مغز و اعصاب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may also like

درمان سردرد خوشه ای

درمان حملات حاد سردرد خوشه ای حملات حاد سردرد، دارای

روش های درمان میگرن در کودکان

پیگیری های غیر دارویی تعیین کردن و اجتناب نمودن از

انواع میگرن در کودکان

انواعی از میگرن می تواند در کودکی و سنین مدرسه