پیگیری های غیر دارویی


تعیین کردن و اجتناب نمودن از عوامل شعله ور کننده میگرن بسیار مهم است. حذف یک وعده غذا، استرس، و محرومیت از خواب از علل مهم شعله ور کننده سردرد هستند. گاهی حذف نوشابه های کافئینی در بعضی بیماران کمک کننده است. بیوفیدبک، برطرف سازی استرس و ممارست در ریلاکسیشن ممکن است مفید باشد. کسب اطلاعات کافی در مورد میگرن برای بیمار، پدر و مادر وی و پرستار طفل بسیار ارزشمند است.

درمان های دارویی


جهت درمان علامتی در مرحله حاد سردرد و همچنین درمان های پیشگیری کننده، داروهای مختلفی در دسترس است. بسیاری از توصیه های درمانی که در این بخش آمده نقل قول غیر مستدل است، چرا که مطالعات دقیق در مورد درمان میگرن اطفال و جوانان انجام نشده است.

حملات حاد سردرد


از مصرف آسپرین در کودکان کمتر از ۱۵ سال به علت خطر ایجاد سندرم رِی باید اجتناب کرد. معمولاً سردرد در کودکان ۶ ساله و یا کوچکتر کوتاه مدت است و با استامینوفن و یا خواب بر طرف می شود. در کودکان بالاتر از ۶ سال استامینوفن به تنهایی (۱۵-۱۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) یا همراه با سودوافدرین (قرص ۳۰ میلی گرم) ممکن است مؤثر باشد. سایر داروهای مورد استفاده شامل داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مثل بروفن (۱۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم)، ناپروکسن سدیم (۱۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم)، کپسول میدرین [ایزومتپتن (۶۵ میلی گرم) همراه با دی کلروفنازون (۱۰۰ میلی گرم) و استامینوفن ۳۲۵ میلی گرم)] و فایوری ست [بوتال بیتال (۵۰ میلی گرم) به همراه استامینوفن (۳۲۵ میلی گرم) و نیز کافئین (۴۰ میلی گرم)] می باشند. میزان مصرف فایوری ست در کودکان ۹-۶ سال نصف قرص، ۱۲- ۹ سال سه چهارم قرص و برای بالاتر از ۱۲ سال یک قرص تعیین شده است. در کودکان با تهوع و / یا استفراغ شدید متوکلوپرامید با دوز ۲/۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از طریق خوراکیو پرومتازین با دوز ۵/۰ میلی گرم به ازای کیلوگرم به شکل خوراکی یا شیاف مفید خواهد بود. بعضی کودکان و جوانان با ترکیبی از کدئین و استامینوفن و یا استامینوفن و بوتال بیتال به همراه کافئین بهره خواهند برد. دور مورد مصرف هفتگی درمان های علامتی و کافئین مصرفی بایستی دقیقاً کنترل شود چرا که احتمال ایجاد سردردهای واکنشی ناشی از دارو وجود دارد. علاوه بر آن محدودیت هایی در مصرف بعضی انواع داروهای درمان مراحل حاد و پیشگیری کننده از میگرن در انواع میگرن همی پلژیک و بازیلر وجود دارد که جزئیات آن قبلاً بحث شد. درمان های اضافه تری نیز برای موارد شدید میگرن در کودکان و جوانان ۶ ساله و بالاتر وجود دارد که در موارد عدم پاسخ به داروهازی ذکر شده در بالا تجویز می شوند. در یک بررسی در ۵۰ کودک بین ۶ تا ۱۸ سال سوماتریپتان را با دوز ۰۶/۰ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم زیر جلدی تجویز کرده که در ۷۸ درصد موارد مؤثر واقع شده است. در مواردی که پاسخ درمانی مشاهده شده، عود سردرد تنها ۶ درصد موارد بوده است. عوارض جانبی معمولاً خفیف و گذرا بوده و در ۸۰ درصد موارد رخ داده است. تریپتان های خوراکی مثل سوماتریپتان (۵۰-۲۴ میلی گرم) اغلب در نوجوانان ۱۲ سال به بالا مؤثر است. افشانه بینی سوماتریپتان (۵ یا ۲۰ میلی گرم بر اساس اندازه جثه بیمار، کفایت دارو و عوارض جانبی نیز می تواند تأثیر گذار باشد. همچنین بر اساس برخی نقل قول ها، تریپتان ها می توانند در کودکان بالای ۶ سال مؤثر باشند.  انجمن غذا و داروی آمریکا (FDA) تجویز تریپتان ها را افراد کمتر از ۱۸ سال تأیید نکرده است. به صورت جایگزین- مانند بزرگسالان- کودکان و نوجوانان با میگرن طولانی مدت نیز غالباً به یک دستورالعمل درمانی شامل تجویز یک ضد استفراغ (مثل متوکلوپرامید) و دی هیدروارگوتامین در بیمارستان پاسخ می دهند. متوکلوپرامید خوراکی و دی هیدروارگوتامین وریدی را می توان هر ۶ ساعت تا حداکثر ۸ دوز تجویز کرد. زمانی که سردرد متوقف شد می توان یک دوز اضافه را توصیه نمود. دوز مورد مصرف دی هیدرارگوتامین را می توان در هر دوز به میزان ۰۵/۰ میلی گرم تا آن مقدار که بیمار احساس ناراحتی در شکم خود کند افزایش دارد. این دستورالعمل درمانی بایستی تا دوز قبل از شروع ناراحتی شکمی ادامه یابد. تریپتان ها و دی هیدروارگوتامین نباید به فاصل کمتر از ۲۴ ساعت از یکدیگر تجویز شوند. این درمان ها می توانند دارای عوارض جانبی مهمی باشند. اگر متوکلوپرامید سبب سندرم اکستراپرامیدال شود، می توان دیفن هیدرامین ۱ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم تا حداکثر دوز ۵۰ میلی گرم (به صورت خوراکی، داخل عضلانی یا داخل وریدی ) تجویز کرد. متوکلوپرامید خود همچنین می تواند سبب تهوع و استفراغ شود در صورت نیاز ۳۰ دقیقه قبل از تجویز دی هیدرارگوتامین های بعدی می توان اُندانسترون به میزان ۱۵/۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم به صورت وریدی را به عنوان جایگزین و جهت پیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از مصرف دی هیدروارگوتامین و یا ناشی از خود میگرن مصرف نمود. عوارض جانبی دی هیدروارگوتامین شامل احساس گُرگرفتگی، گزگز شدن اندام ها، کرامپ ساق پا، و نیز افزایش موقت سردرد می باشد. انجمن غذا و داروی آمریکا تجویز دی هیدروارگوتامین را در افراد کمتر از ۱۸ سال تأیید نکرده است.

درمان های پیشگیری کننده


در میگرن کودکان و نوجوانان موقعی داروهای پیشگیری کننده مورد استفاده قرار می گیرند که حملات میگرن مکرر بوده، پاسخی نسبت به داروهای علامتی ایجاد نشود و یا سردرد به طور قابل توجهی در فعالیت های مدرسه و منزل فرد اختلال ایجاد نماید. به طور کلی درمان با داروهای پیشگیری کننده، با دوز کم شروع شده و تدریجاً به میزان آن افزوده می شود. بتابلوکر ها مثل پروپرانولول می توانند مؤثر باشند. دوز اولیه در کودک ۸ ساله یا بالاتر ۱۰ میلی گرم دوبار در روز است و می توان مقدار دارو را بر اساس میزان پاسخ به درمان به اندازه ۱۰ میلی گرم هر هفته یا کُندتر تا دوز حداکثر ۲۰ میلی گرم سه بار در روز برای کودکان زیر ۱۴ سال افزود. در افراد ۱۴ ساله و بالاتر دوز بزرگسالان به کار می رود. در افرادی که به دوزهای بالاتری نیاز دارند، می توان از داروهای طویل الاثر استفاده کرد. در بین عوارض جانبی متعددی که وجود دارد، بتابلوکرها گاهی سبب تشدید آسم، کاهش فشار خون، و ایجاد افسردگی می شوند. همچنین مصرف پروپرانولول در کودکان دچار دیابت می تواند سبب پوشیده شدن علائم هیپوگلیسمی شود. از دیگر موارد منع مصرف این داروها، نارسایی احتقانی قلب، نقائص هدایتی دهلیزی- بطنی و نارسایی کلیه است. بعضی بیماران نادولول و آتنولول را بهتر تحمل می کنند چرا که عوارض جانبی کمتر همچون افسردگی و ضعف (آستنی) نسبت به پروپرانولول دارند. سیپروهپتادین (پری اکتین) که در دسته آنتی هیستامین ها قرار دارد، جزء داروهای پیشگیری از میگرن محسوب می شود. برای این منظور به صورت دوز منفرد (۱۲-۴ میلی گرم) موقع خواب و یا به صورت دوز منقسم صبح و عصر در کودکان ۶ سال به بالا استفاده می شود (برای مثال دوز شروع آن ۴ میلی گرم موقع خواب است و بر اساس میزان تأثیر، پس از چندین هفته تدریجاً دوزاژ به ۸ میلی گرم روزانه افزایش و اگر نیاز باشد، ۱۲ میلی گرم در موقع خواب یا ۸ میلی گرم موقع خواب و ۴ میلی گرم صبح ها مصرف می شود). دوز مصرف دارو در کودکان زیر ۶ سال، ۱ میلی گرم موقع خواب است که اگر نیاز شد به تدریج به ۲ میلی گرم موقع خواب و ۲ میلی گرم صبح ها افزایش می یابد. عوارض شایع سیپروهپتادین افزایش وزن و خواب آلودگی است. این دارو ممکن است داروهای پیشگیری انتخابی اول در حملات میگرن مکرر در افراد دچار آتوپی آلرژیک و بیماری های سینوس باشد. ضد افسردگی های سه حلقه ای مانند آمی تریپتیلین و نورتریپتیلین نیز جهت پیشگیری از میگرن در کودکان قابل استفاده می باشند. در کودکان بالاتر از ۸ سال، دوز شروع ۱۰ میلی گرم موقع خواب است. بر اساس میزان تأثیر دارو و عوارض جانبی دوز کامل آن را می توان به میزان ۱۰ میلی گرم هر ۲-۱ هفته و یا تدریجی تر افزود. دوز مؤثر روزانه درکودکان خردسال تر ۵۰ میلی گرم یا کمتر و در نوجوانان کمتر از ۱۰۰ میلی گرم است. عوارض شایع آن خواب آلودگی، افزایش وزن و خشکی دهان می باشد. نورتریپتیلین نسبت به آمی تریپیتلین کمتر خواب آور است. در افراد دچار میگرن مکرر که همراه با سردرد تنشی باشد ضد افسردگی های سه حلقه ای داروهای پیشگیری کننده انتخابی محسوب می شوند. اگر یک ضدافسردگی سه حلقه ای غیر مؤثر باشد، امتحان کردن ترازادون (۵/۱ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم رد روز در سه دوز منقسم) را بایستی مد نظر داشت. اسید والپروئیک نیز در درمان پیشگیری میگرن کودکان و نوجوانان مؤثر است. از داروهای این گروه، دیوالپروکس (دپواکوت) است که شکل پوشش دار آن بیشتر مصرف می شود تا عوارض معده ای روده ای آن را کاهش دهد. بر اساس مطالعات انجام شده در افراد بزرگسال، این دارو با دوزهایی کمتر از آنچه در صرع مورد مصرف قرار گیرد، اثرات پیشگیری کننده برای میگرن دارد. دوز شروع آن حدود ۲۵۰-۱۲۵ میلی گرم است که موقع خواب مصرف گردیده است و سپس به کندی دوزاژ آن با فاصله هر دو هفته یا کندتر افزایش می یابد. دوز مؤثر کامل آن در موقع خواب و موقع صبحگاه تجویز می شود، ۱۰۰۰-۵۰۰ میلی گرم در روز در نوجوانان است. چنین دوز کل روزانه، کمتر از میزان مصرف آن در بیماری صرع است. دیوالپروکس عوارض متعددی دارد که قبلاً ذکر شده است و شایعترین آنها افزایش وزن، ترمور، ریزش مو و تهوع است. ترمور و ریزش مو پس زا قطع دارو کاملاً برطرف می شود. اگر تهوع تداوم یابد، فرمولاسیون اسپرینکل بهتر تحمل می شود. والپورات را به عنوان یکی از داروهای انتخابی در درمان میگرن همراه با صرع می توان مد نظر داشت. موارد نادری از هپاتتوتوکسیسیتی کشنده که تقریباً همیشه در اطفال زیر ده سال رخ می دهد، نیز گزارش شده است. این عارضه در کودکانی که دارو را جهت صرع مصرف می کرده اند، مطرح شده و خطر آن در درمان چند دارویی (پلی تراپی) یک به ۸۳۰۷ موارد است ولی در درمان تک دارویی (مونوتراپی) یک به ۱۶۳۱۷ مورد می باشد. بنابراین نبایستی داروی دیوالپروکس سدیم در افراد زیر ۱۰ سال تجویز گردد، مگر اینکه سایر داروهای معمول مؤثر واقع نشده که در چنین حالتی به صورت مونوتراپی (درمان تک دارویی) مورد استفاده قرار می گیرد.

پیش  آگهی (پروگنوز)


اگر سن شروع میگرن قبل از ۷ سالگی باشد، احتمال بهبود در پسربچه ها بیشتر از دخترهاست. میگرن در ۵۰ درصد مردان و ۶۰ درصد زنان، تا سن ۲۲ سالگی ادامه خواهد داشت. ۲۰ درصد افرادی که شروع میگرن شدید آنها بین ۷ تا ۱۵ سالگی بوده است، در سن ۲۵ سالگی بدون میگرن می شوند، ولی در ۵۰ درصد افراد، میگرن تا دهه ششم و هشتم میگرن ادامه می یابد.

Post Author: پایگاه مغز و اعصاب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may also like

درمان سردرد خوشه ای

درمان حملات حاد سردرد خوشه ای حملات حاد سردرد، دارای

انواع میگرن در کودکان

انواعی از میگرن می تواند در کودکی و سنین مدرسه

سردرد در کودکان و علل آن

سردرد در دوران کودکی و سن مدرسه شایع است. تا