زمان زیادی است که نقش سروتونین در پاتوفیزیولوژی سردرد میگرن شناخته شده است. مصرف وریدی سروتونین ممکن است سبب تسکین سردرد میگرنی شود ولی داروی مطلوبی برای مصرف بالینی نیست. بر اساس این مشاهدات، داروهای آگونیست اختصاصی سروتونین ساخته شده که اولین آن ها، سوماتریپتان در سال ۱۹۹۱ به بازار عرضه شده است. بسیاری از داروهای مصرفی در درمان حاد میگرن و همین طور بعضی از داروهای پیشگیری کننده از میگرن بدرجاتی با متابولیسم سروتونین مرتبط هستند.

گیرنده های سروتونین


در بین گروه های مختلف گیرنده های سروتونین در انسان، سه نوع آنها مربوط به میگرن می باشند که عبارتند از: ۵-HT3 ، ۵-HT2 و ۵- HT1. خانواده گیرنده های مهاری ۵-HT1 به ۵-HT1B ، ۵-HT1D و ۵-HT1F تقسیم می شوند. در اکثر موارد آگونیست های ۵-HT1B و ۵-HT1D در درمان سردرد میگرنی حاد مورد استفاده قرار می گیرند.  آگونیست های ۵-HT1F نیز برای درمان سردرد میگرن تحت بررسی هستند. گیرنده های پس سیناپسی ۵-HT1B بر روی عروق خونی قرار دارند و عروق خونی داخل مغزی دارای مقادیر فراوانی از این گیرنده ها می باشند. گیرنده های ۵-HT1B با مقادیر کمتر در عروق کرونر قلب نیز یافت می شوند بنابراین مصرف آگونیست های ۵-HT1B سبب درجاتی از تنگی عروق کرونر قلب می گردند. از طرف دیگر گیرنده های پیش سیناپسی ۵-HT1D، بر روی پایانه های عصبی تری ژمو قرار دارند. تحریک این گیرنده ها سبب کاهش آزاد سازی پلی پپتیدهای وازواکتیو (مانند CGRP، ماده- P) و به تبع آن کاهش در میزان التهاب نوروژنیک می شوند. گیرنده های تحریکی ۵-HT2 اهمیت ویژه ای دارند، چرا که اکثر داروهای پیشگیری کننده میگرن که ما از آنها استفاده می کنیم مانند پروپرانولول و متی سرژید اثر مهاری بر روی گیرنده های ۵-HT2 دارند. خانواده ۵-HT3 نیز با درمان دارویی میگرن مربتط هستند. تهوع و استفراغ همراه با میگرن ممکن است تا حدی مربوط به تحریک این گیرنده ها باشد، چرا که این گیرنده ها عمدتاً در مراکز تهوع و استفراغ بخش تحتانی ساقه مغز یافت می شوند. آنتاگونیست های ۵-HT3 مانند متوکلوپرامید در درمان تهوع همراه میگرن مؤثرند.

مثال هایی از مراقبت های دسته بندی شده


مجموعه ای از نکات درمانی را بر اساس شدت سردرد میگرن مشخص شده است. سردرد خفیف میگرن به راحتی با ضددردهای ساده و داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی با یا بدون متوکلوپرامید و سوماتوهپتین (ایزومتپتین) قابل درمان است. سردردهای متوسط تا شدید، به آگونیست های ۵-HT1D/1B شامل ارگوتامین، دی هیدروارگوتامین و تریپتان ها پاسخ بهتری می دهند.

راهکارهای ANAES در درمان حاد سردرد


در اولین مشاوره، با سؤالات زیر میزان اثربخشی و تحمل پذیری داروهای مسکن غیر اختصاصی مصرف شده را ارزیابی می کنیم:

  • آیا سردرد در عرض ۲ ساعت از مصرف مسکن به طور برجسته ای تسکین یافته است؟
  • آیا بیمار این دارو را فقط یک بار مصرف کرده است؟
  • آیا با مصرف این دارو بیمار توانسته است به سرعت کارهای اجتماعی، خانوادگی و تخصصی خود برگشت کند؟
  • آیا درمان بخوبی تحمل شده است؟

اگر پاسخ به چهار پرسش بلی باشد، هیچ تغییری در درمان ضروری نیست. اگر جواب یکی یا بیشتر از سؤالات منفی باشد، هم داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و هم یک تریپتان (هر دو) پیشنهاد می شود.

  • به بیمار آموزش داده می شود که به عنوان اولیه مسکن داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی را انتخاب کند.
  • چنانچه تسکین در عرض ۲ ساعت پس از مصرف داروی ضدالتهاب غیر استروئیدی حاصل نشد، بیمار باید از یک تریپتان استفاده کند.
  • اگر داروی ضدالتهاب غیر استروئیدی مؤثر نباشد، یا بخوبی تحمل نشود، درمان با یک تریپتان را به تنهایی انجام دهد. بر اساس توصیه هایی که در فرانسه می شود، چون میگرن یک حالت ناهمگون دارد، ترکیبی از درمان های غیر اختصاصی (داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی) و اختصاصی (تریپتان) پیشنهاد می شود. بر اساس این دستورالعمل های درمانی، تا زمانی که سردرد بیمار خفیف است، درمان مسکن را بایستی شروع کرد.

انتخاب دارو بر اساس عوامل متعددی مانند مدت زمان رسیدن به اوج (حداکثر) سردرد، علائم همراه (مثل تهوع و استفراغ) و میزان شدت درد صورت می گیرد. در مورد بیمارانی که سردرد با سرعت زیاد به حداکثر شدت خود می رسد مانند سردرد کلاستر، میگرن پس از ضربه و میگرن شدید شبانه، سوماتریپتان زیرجلدی داروی انتخابی است. سوماتریپتان استنشاقی نیز دارای شروع اثر بسیار سریعی است و لذا در موارد فوق مد نظر قرار می گیرد. داروهای خوراکی برای شروع اثر خود به مدت زمان بیشتری نیاز دارند. با اینحال مصرف خوراکی سوماتریپتان، ریزاتریپتان و زولمی تریپتان دارای اثربخشی بارزی در عرض یک ساعت هستند. در بعضی بیماران ممکن است مصرف بیش از یک نوع دارو نیاز باشد، بنابراین پزشک و بیمار می توانند یکی از مناسب ترین انواع دارو را که برای بهبود حملات میگرن مؤثر است انتخاب نمایند. سردردهای بسیار شدید، به خصوص موارد مراجعه کننده به اورژانس را می توان با مصرف وریدی دی هیدروارگوتامین به همراه تزریق وریدی پروکلرپرازین یا متوکلوپرامید درمان کرد. پاسخ به دی هیدروارگوتامین وریدی تقریباً در ۸۰ درصد موارد دیده می شود. در افرادی دی هیدروارگوتامین به خوبی تحمل نمی شود و یا منع مصرفی در مورد آن وجود دارد، می توان از آنتاگونیست های دوپامین مثل مصرف وریدی کلرپرومازین یا پروکلرپرازین، دروپریدول یا مصرف دیفن هیدرامین وریدی سود جست.

نکات مهم در درمان میگرن حاد


سه دسته دارویی

۱) آگونیست های ۵-HT1

۲) آنتاگونیست های دوپامین

۳) مهارکننده های پروستاگلاندین در درمان میگرن دارای ارزش علمی هستند.

آگونیست های ۵-HT1 : فارموکولوژی

آگونیست های ۵-HT1 را می توان به دو دسته اختصاصی و غیر اختصاصی تقسیم بندی کرد . تمام تریپتان ها از نوع آگونیست های ۵-HT1 اختصاصی محسوب می شوند چرا که گرایش خاصی به گیرنده های ۵-HT1 دارند. تریپتان ها عبارتند از زولمی تریپتان، ناراتریپتان، ریزاتریپتان، اله تریپتان، آلماتریپتان و فراوتریپتان. سایر دسته آگونیست های دارویی که آگونیست اختصاصی گیرنده های ۵-HT1F هستند نیز امروزه تحت بررسی می باشند. از طرف دیگر دسته های غیر اختصاصی دارویی شامل ارگوتامین و دی هیدروارگوتامین، دارای یک طیف وسیعتر گرایش گیرنده ها، علاوه بر سیستم ۵-HT1 می باشند. ارگوتامین و دی هیدروارگوتامین به گیرنده های دوپامینرژیک نیز متصل می شوند که این امر می تواند توجیه کننده حالت تهوع ناشی از مصرف این داروها باشد.

فارماکوکینتیک آگونیست های اختصاصی ۵-HT1 (تریپتان ها)

تمام تریپتان ها، دارای یک حلقه ی ایندول پایه ای یکسان و مشترک هستند ولی در زنجیره های محیطی با یکدیگر متفاوتند. به علت تفاوت های موجود در زنجیره های محیطی، خواص فارموکوکینتیک آنها از یکدیگر متفاوت است. متغیرهای مهم فارماکوکینتیک که تعیین کننده میزان اثربخشی دارو می باشند شامل مدت زمان لازم برای رسیدن به حداکثر غلظت خونی، نیمه عمر، قدرت دستیابی نسجی، میزان محلول بودن در چربی، قدرت نفوذ به دستگاه عصبی مرکزی و سایر گرایش های گیرنده های دارو هستند سوماتریپتان ها که به واسطه تجربه مصرف وسیع آن در دنیا، به عنوان بهترین داروی استاندارد از نوع تریپتان ها محسوب می شود، دارای مدت زمان لازم برای رسیدن به حداکثر غلظت خونی حدود دو ساعت است. این مدت زمان برای دو داروی دیگر ریزاتریپتان و اِله تریپتان مقدار کمتری و در حدود ۱ تا ۵/۱ ساعت است. نیمه عمر سوماتریپتان دو ساعت بوده و پیوند با گیرنده اش برگشت پذیر است که سبب کوتاه مدت بودن نسبی اثرات بیولوژیک آن می شود. از طرف دیگر ناراتریپتان دارای بیشترین نیمه عمر در بین تریپتان ها (حدود ۶ ساعت) است. به علت نیمه عمر طولانی تر این دارو، اثر بخشی ناراتریپتان در تسکین علائم میگرن تا ۲۴ ساعت باقی خواهد ماند و میزان عود سردرد در مصرف آن کمتر از سوماتریپتان است. میزان دستیابی نسجی دارو در مصرف خوراکی نیز یک عامل مهم در تأثیر دارو محسوب می شود و تداوم پاسخ به درمان را در مصرف تکرار شونده دارو تعیین می کند. سوماتریپتان دارای دستیابی نسجی پایین می باشد (۱۴ درصد) و تمام تریپتان های نسل دوم دارای میزان دستیابی نسجی بالاتری می باشند. در ناراتریپیتان این میزان معادل ۷۰ درصد ، در ریزاتریپتان بین ۴۰ تا ۴۵ درصد و در زولمی تریپتان نیز میزان دستیابی نسجی در حدود ۴۵ درصد بوده است. میزان چربی دوست بودن دارو (لیپوفیل بودن) تعیین کننده قدرت دارو برای عبور از سد خونی مغزی است . تمام داروهای نسل جدید تریپتان مانند زولمی تریپتان، ناراتریپتان، ریزاتریپتان و اِله تریپتان از سد خونی مغزی مثل هیدرارگوتامین عبور می کنند. از طرف دیگر مشخص شده است که وقتی سد خونی مغزی سالم باشد سوماتریپتان قدرت عبور از آن را نخواهد داشت. به نظر می رسد حین حمله میگرن، سد خونی مغزی از هم گسیخته می شود و بنابراین سوماتریپتان از آن عبور کرده و به دستگاه عصبی مرکزی می رسد. این مطلب که آیا اثرات مرکزی تریپتان ها هیچگونه ارتباط بالینی با اثر بخشی آنها دارد یا خیر، هنوز مشخص نشده است. در اکثر گزارشات منتشر شده از مطالعات کنترل شده دو سویه کور با دارونما، مقایسه تک به تک با سوماتریپتان انجام نشده است. متاآنالیز مقالات منتشر شده در مجلات پزشکی در رابطه با انواع تریپتان ها، مشخص کرده است که محدوده اثر بخشی این داروها اگر با دوز متناسب تجویز شوند، تفاوت چندانی ندارند. در معدود مطالعات انجام شده به شکل مقایسه تک به تک، ریزاتریپتان و اِله تریپتان دارای اثر بخشی بهتری نسبت به قرص ۱۰۰ میلی گرمی سوماتریپتان بوده اند.

مصرف بالینی تریپتان ها


سوماتریپتان ها

سوماتریپتان (ایمترکس) اولین تریپتان معرفی شده است که به سه شکل دارویی وجود دارد.

۱) اسپری بینی [۵ و ۲۰ میلی گرم]

۲) قرص [۲۵-۵۰-۱۰۰ میلی گرم]

۳) تزریق زیرجلدی [آمپول ۶ میلی گرم]

سوماتریپتان زیر جلدی دارای ۹۵ درصد دستیابی نسجی و ۸۲ درصد اثر بخشی در عرض دو ساعت است و از مؤثرترین انواع تریپتان ها محسوب می شود. شروع اثر آن بسیار سریع (حدود ۱۰ دقیقه است) است. این دارو در بیمارانی با شروع سردرد سریع مانند سردرد کلاستر و یا سردرد میگرن حمله ای شدید شبانه مفیدتر از سایر داروها می باشد. سوماتریپتان زیر جلدی ممکن است با علائم تریپتان بیشتری همراه باشد که این علائم شامل احساس ناراحتی و سنگینی در قفسه صدری، گلودرد، پارستزی در سر و گردن و اندام ها، احساس اضطراب و مختصری اشکال در تنفس است. این علائم به میزان کمتر در مصرف قرص و اسپری بینی سوماتریپتان نیز ایجاد می شود. بر خلاف تریپتان های جدید مصرف سوماتریپتان معمولاً با علائم سیستم عصبی مرکزی (خواب آلودگی، احساس خستگی، ضعف و گیجی) همراه نیست. برای شروع درمان قرص ۵۰ میلی گرم سوماتریپتان توصیه می شود که مصرف آن تا ۴ قرص در ۲۴ ساعت مجاز است. قرص ها دارای سرعت اثربخشی کندتری نسبت به شکل زیرجلدی دارو هستند. زمان شروع اثر دارو حدود ۳۰ دقیقه و در حد داروهایی مانند ریزاتریپتان می باشد. تأثیر دو ساعته دارو حدود ۵۸-۵۶ درصد خواهد بود. دوز توصیه شده به شکل افشانه (اسپری) بینی سوماتریپتان، برای بزرگسالان ۲۰ میلی گرم است. میزان تأثیر شکل افشانه بینی دارو، حد واسط شکل قرص و تزریق زیرجلدی آن است. شروع اثر شکل افشانه دارو حدود ۲۰-۱۵ دقیقه است. بنابراین اگر سرعت شروع اثر دارو مورد نیاز باشد، اسپری بینی سوماتریپتان از داروهای مناسب است. عود سردرد یک مشکل در تمام تریپتان ها است. میزان عود در مطالعات انجام شده در نقاط مختلف دنیا از ۲۰ تا ۴۵ درصد متفاوت بوده است. اگرچه بعضی از بیماران درگیر عودهای مکرر مجدد به مصرف بیش از حد داروها شده و نهایتاً دچار پدیده ریباند خواهند شد. ولی در اکثر بیماران می تواند عود را با دوز دوم دارو درمان کرد. اگر چنین حالتی رخ داد بایستی داروی بیمار را به تریپتان های طویل الاثر (مانند ناراتریپتان) تعویض کرده و تحت درمان با داروهای پیشگیری کننده از میگرن قرار داد. سوماتریپتان بر روی بعضی زیر گروه های میگرنی نیز مؤثر است. به عنوان مثال می توان به میگرن زمان قاعدگی، میگرنی های مبتلا به آسم، آنهایی که میگرن در ابتدای صبحگاه دارند و میگرن کودکان اشاره نمود. در کودکان مصرف سوماتریپتان مؤثرتر است و با دوز کمتری مصرف می شود.

زولمی تریپتان

زولمی تریپتان به شکل قرص های ۵/۲ و ۵ میلی گرمی وجود دارد و دارای تأثیرات محیطی و مرکزی بر روی سیستم تری ژمینال است. از نظر میزان تأثیر دارو، نوع ۵ میلی گرمی آن دارای پاسخ درمانی مختصر بالاتری می باشد، ولی در بررسی های مقایسه ای انجام شده با ۱۰۰ میلی گرم سوماتریپتان، تفاوت آماری مشخصی از نظر اثربخشی دارو دیده نشده است. یکی از خواص مفید این دارو تداوم اثر دارویی آن می باشد. میزان عود سردرد در مصرف آن مشابه با سوماتریپتان است. مصرف دوز دوم دارو در درمان عود سردرد و همچنین در بهبودی کامل سردرد (در افرادی که بهبودی ناقص در مصرف اولیه دوز داشته اند) مؤثر است.

ناراتریپتان

ناراتریپتان تا حدی با سایر تریپتان ها متفاوت است. دوز پیشنهادی مصرف آن ۵/۲ میلی گرم است. نیمه عمر آن طولانی تر و میزان دستیابی نسجی آن در مصرف خوراکی بیشتر است. این خواص باعث مدت اثربخشی طولانی دارو (تا ۲۴ ساعت) و عود کمتر سردرد می شود. با اینحال، میزان اثر بخشی دو ساعته این دارو به خوبی سوماتریپتان، زولمی تریپتان، ریزاتریپتان یا اِله تریپتان نمی باشد. ناراتریپتان بیشتر از همه در بیماران میگرنی با سرعت شروع سردرد کند و سردردهای طویل المدت (مثل آنچه که در میگرن قاعدگی و موارد حملات میگرن طولانی مدت غیر مرتبط با قاعدگی می بینیم) مؤثر است. ناراتریپتان در موارد حملات میگرن با شدت متوسط بیشتر تأثیر دارد، در حالیکه سوماتریپتان بر روی حملات شدید مؤثرتر است. عود سردرد در ناراتریپتان نسبت به سایر تریپتان ها کمتر می باشد. تحمل مصرف داروی ناراتریپتان بسیار خوب بوده و بسیاری مطالعات نشان می دهد که عوارض دارویی مشابه با مصرف دارونماست. مصرف ناراتریپتان در افرادی که به سوماتریپتان پاسخ نداده اند و یا آنهایی که دچار عودهای مکرر با مصرف سوماتریپتان شده اند، مفید است.

ریزاتریپتان

به علت نیمه عمر کمتر این دارو و میزان دستیابی نسجی نسبتاً خوب آن در بعضی مطالعات، مصرف خوراکی ریزاتریپتان (ماکسالت) سبب درصد بیشتری از تسکین درد دو ساعته نسبت به سایر تریپتان های در دسترس شده است. همین طور رهایی از درد دو ساعته در مصرف این دارو بیشتر دیده شده است. ماکسالت روی زبانی یک روش راحت تجویز دارو از طریق روی زبان است. دارو سریعاً در بزاق حل می شود و لذا نیازی به استفاده از آب در حین مصرف نیست. شواهدی در دست نیست که مصرف ماکسالت روی زبانی قدرت تأثیر بهتری از قرص های ماکسالت داشته باشد. میزان عود سردرد حدود ۴۰ درصد است، با این حال مصرف دوز دوم دارو معمولاً در درمان عود سردرد مؤثر می باشد. عوارض عصبی مرکزی مصرف دارو مانند خواب آلودگی، ضعف و گیجی با دوزهای ۱۰ میلی گرم دارو کمی بیشتر از دوزهای کوچکتر دیده می شود. شیوع عوارض دارو به شکل علائم ناراحتی قفسه صدری و سایر علائم تریپتان در تریپتان های جدید نسبتاً کمتر دیده می شود. درمان زود هنگام با ریزاتریپتان، وقتی که هنوز سردرد خفیف است پیشنهاد می شود.

آلموتریپتان

آلموتریپتان (آکسرت) در بین سایر تریپتان ها بیشترین دسترسی نسجی را از راه راه دهان دارد (۷۰ درصد). حداکثر غلظت خونی آن بین ۵/۱ تا ۹/۱ ساعت و نیم عمر دفع دارویی آن ۴-۳ ساعت است. از نظر فارماکوکینتیک بین جنس زن و مرد تفاوتی دیده نشده است. این دارو تداخل دارویی مهمی با سایر داروها ندارد. حدود ۵۵ درصد از دارو بدون تغییر از راه ادرار دفع می شود و حدود ۴۵ درصد آن متابولیزه می شود. بدلیل اهمیت دفع کلیوی آلموتریپتان، در بیماران مبتلا به عیب تشدید کلیه نبایستی به مقدار بیشتر از ۵/۱۲ میلی گرم در ۲۴ ساعت تجویز می شود. دوز انتخاب شده برای اثر بخشی بهتر و تحمل بیشتر دارو ۵/۱۲ میلی گرم است. براساس مطالعه ای آلموتریپتان ۵/۱۲ میلی گرم، ریزاتریپتان ۱۰ میلی گرم و اله تریپتان ۸۰ میلی گرم بیشترین پاسخ بدون درد را در ساعت دوم مصرف دارو نسبت به ۱۰۰ میلی گرم سوماتریپتان دارد. تداوم دوره عاری از درد نیز در مورد آلموتریپتان در مقایسه با ریزاتریپتان ۱۰ میلی گرم و اله تریپتان ۸۰ میلی گرم بیشتر است. در بین سایر تریپتان ها، این دارو دارای بیشترین درجه تحمل پذیری بین بیماران بوده است و علاوه بر آن عوارض ریوی داروئی آلموتریپتان از همه کمتر بوده است. (عوارض ریوی شامل احساس فشار و سنگینی در قفسه صدری، شکایت هایی از گلو و کوتاهی نفس است). سوماتریپتان بیشتر از سایر تریپتان ها عوارض قفسه صدری دارد. در کل آلموتریپتان، بیشترین تعادل را بین اثربخشی و تحمل پذیری دارد. خصوصیات اثر بخشی این دارو شامل: سرعت اثر دارو در عرض سی دقیقه، پاسخ مناسب عاری از درد در ۲ ساعت پس از مصرف، پاسخ اثر دراز مدت درمانی ضددرد و پاسخ یکسان، موزون و بسیار خوب دارو در کنترل درد می باشد.

اله تریپتان

اله تریپتان (رلپاکس) نسبت به سایر تریپتان ها لیپوفیل بوده و باعث اثر بخشی سریع تر و جذب بهتر دارو پ از مصرف خوراکی و نفوذ بیشتر دارو به سیستم عصبی مرکزی می شود. این دارو با گرایش حدود ۸-۴ برابر از سوماتریپتان به طور اختصاصی به گیرنده های ۵-HTIB و ۵-HTID پیوند می شود. حداکثر غلظت خونی آن حدود ۵/۱ ساعت است و نیمه عمر دفع دارویی حدود ۵-۴ ساعت دارد. بنابراین اله تریپتان خوراکی، یک تریپتان خوراکی است با حداکثر غلظت خونی پایین و نیمه عمر طولانی و لذا باعث اثر بخشی سریع دارو و میزان عود سردرد کمی خواهد بود. پیوند شدن پلاسمائی دارو زیاد و میزان دسترسی نسجی خوراکی دارو حدود ۵۰ درصد است که نسبت به سوماتریپتان (۱۵ درصد) بیشتر است و باعث تداوم یکنواختی اثر داروی اله تریپتان می شود. ۹۰ درصد دارو از طریق کبدی (مسیر CYP3A4) متابولیزه می شود. قرص های ۴۰ میلی گرمی در امریکا و ۸۰ و ۴۰ میلی گرمی در اروپا دسترس است. مقایسه مستقیم ۵/۲ میلی گرم ناراتریپتان و ۴۰ میلی گرم اله تریپتان و همینطور ۵/۲ میلی گرم زولمی تریپتان، مشخص می کند که ناراتریپتان، پاسخ درمانی مداوم بدون درد برجسته تری را نشان می دهد. بیمارانی که قبلاً به داروی ریزاتریپتان پاسخ درمانی کافی نگرفته بودند، به اله تریپتان پاسخ مناسبی نشان می دهند. علائم متابولیسم کبدی از مسیر CYP3A4، سطح سرمی دارو با مهارکننده های این مسیر مثل کتوکونازول (مهارکننده قوی این مسیر) می تواند به صورت تئوری باعث افزایش سطح سرمی داروی اله تریپتان شود ولی در بالین، عوارض دارویی با یا بدون این همزمانی مصرف تفاوتی نداشته است. در مطالعات انجام شده دوزهای بالای اله تریپتان تأثیر زیادی بر روی قطر عروق کرونر قلب نداشته است. لذا در افراد با عروق کرونر طبیعی این دارو باعث افزایش خطر بیماری های قلبی عروقی نمی شود ولی با این حال مصرف آن در بیماران مبتلا به بیماری های عروقی قلب ممنوع است. در مجموع این دارو به خاطر شروع اثر سریع، اثر بخشی زیاد، عودبسیار کم سردرد و پاسخ درمانی مداوم عاری از درد، به عنوان دارویی مؤثر به صورت دوز منفرد در ابتدای سردردهای خفیف مورد استفاده قرار می گیرد.

فرواتریپتان

فروا تریپتان (فرووا) با نیمه عمری ۲۵ ساعته، طویل الاثرترین دارو از دسته تریپتان هاست. زمان شروع اثر دارو یک ساعت و زمان متوسط رسیدن به تسکین درد ۳/۳ ساعت است. این خصائص نمایانگر شروع کندتر اثر و زمان طولانی تر برای رسیدن به تسکین درد نسبت به سایر تریپتان هاست. این تأخیر در شروع درد (۴-۳/۳ ساعت) زمان قابل قبول برای اکثر بیماران محسوب نمی شود. در عین حال میزان پاسخ دهی به درمان در افراد مختلف متفاوت است. میزان عود سردرد در مصرف این دارو کم (۱۷ درصد) و ناشی از نیمه عمر طولانی داروست. بهترین مورد مصرف این دارو در کلینیک، پیش گیری کوتاه مدت در میگرن قاعدگی است. فرواتریپتان به میزان ۵/۲ میلی گرم، دو بار در روز، یک روز قبل از زمانی که حدس شروع سردرد در حین دوره قاعدگی وجود دارد تجویز می شود و به مدت ۶-۵ روز در هر ماه مصرف می شود. این درمان احتمال سردردهای قاعدگی را به میزان برجسته ای کاهش می دهد. مصرف آن به خوبی توسط بیماران تحمل می شود. فرواتریپتان تداخل دارویی برجسته ای با پروپروانولول و ارگوتامین- دو داروی مصرفی مرسوم در درمان میگرن- ندارد. در مجموع شروع اثر تأخیری و زمان طولانی پس از رسیدن به تسکین درد باعث کاهش میزان عود سردرد در مصرف این دارو می شود. لذا این دارو، درمان مطلوبی برای حملات حاد میگرن،  که تسکین سریع سردرد مورد نیاز است، محسوب نمی شود و بهترین مورد مصرف آن به صورت مینی پروفیلاکسی در میگرن قاعدگی است. با مروری برآنچه در انتشارات پزشکی و تجربیات بالینی آمده است متوجه می شویم که تفاوت واضحی بین سوماتریپتان، زولمی تریپتان و ریزاتریپتان وجود ندارد. از طرف دیگر ناراتریپتان متفاوت بوده و دارای موارد استفاده خاص به عنوان مثال در میگرن های طولانی مدت می باشد. تفاوت های انفرادی در پاسخ درمانی به تریپتان ها وجود دارد.

 بیشتر  بخوانید: آگونیست های غیر اختصاصی ۵-HT1ارگوتامین

Post Author: پایگاه مغز و اعصاب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may also like

درمان سردرد خوشه ای

درمان حملات حاد سردرد خوشه ای حملات حاد سردرد، دارای

روش های درمان میگرن در کودکان

پیگیری های غیر دارویی تعیین کردن و اجتناب نمودن از

انواع میگرن در کودکان

انواعی از میگرن می تواند در کودکی و سنین مدرسه